Ο Λαρισαίος… “Ιησούς” εξομολογείται…

Σήμερα πρωταγωνιστεί στην σειρά «Για πάντα παιδιά»

Από: latoday28 April, 2019, 09:29

Και μόνο του σαν είδηση έχει να πει πολλά. Γιατί ακόμα κι αν είσαι ανυποψίαστος, δε γίνεται να μη σου κεντρίσω το ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο Αποστόλης Τότσικας κάνει ένα εμφατικό κινηματογραφικό come back. Την στιγμή που ήδη πρωταγωνιστεί στην δημοφιλέστερη σειρά το open beyond TV για πάντα παιδιά, τα social media γεμίζουν από φωτογραφίες του Σαν Ιησούς από το δείπνο του βοσκού. Το βλέπουμε τσάλεντζ ενώ εκείνος αντιμετωπίζει καθετί δουλειά με βασική του αρχή να είναι ο εαυτός του, χωρίς υπερβολές στο σανίδι και στο γυαλί. Ο Αποστόλης Τότσικας είναι ένας από μας, γι’ αυτό και κάνει χωρίς δεύτερη σκέψεις πεζοδρόμιο.

 

Ξεκινώντας… Ανάποδα, σε μία συνέντευξη σου το Μάρτιο δήλωσες πως ο Λάνθιμος αδικήθηκε στα Όσκαρ

Φυσικά. Θεωρώ ότι έπρεπε να πάρει περισσότερο, όχι μόνο αυτός αλλά και η αίμα στον και Ρέιτσελ Βάις. Αλλά επειδή όπως είναι γνωστό τα Όσκαρ πηγαίνουν λίγο μετά την εποχή, κάποια δόθηκαν… και καλά.

 

Δηλαδή ο Κουαρόν με τον Ρομά επειδή ακριβώς εστιάζεις σε μία ευπαθή ομάδα… ήταν καταδικασμένο στην επιτυχία λόγω του κοινωνικοπολιτικού χρώματος;

Δεν την είδα όλη την ταινία αλλά εντάξει, φέτος ήταν λίγο μουδιασμένο όλο το πραγμα. Από κει και πέρα θεωρώ ότι τα κουστούμια και τα σκηνικά έπρεπε να τα πάρει ο Λάνθιμος αλλά τα πήρε όλα το Black panther για τους ίδιους λόγους. Απλά δεν ήταν ωραία ταινία όσο κι αν είμαι φαν της Marvel.

 

Γιατί άλλο το ψηφιακό κι άλλο το πραγματικό

Μία ταινία εποχής με κουστούμια εποχής έχει μία κάποια δυσκολία. Λατρεύω το Λάνθιμο και είμαι πολύ μεγάλος φαν, άσε που μου θύμισε πολύ Kubrick το «The Favourite” και πιστεύω πως θα βγάλει ακόμα σπουδαιότερα πράγματα.

 

Η καλή αισθητική έχει να κάνει και με τι ταινίες βλέπουμε;

Όχι, δεν το θεωρώ αυτό γιατί αισθητική είναι ένα συνοθύλευμα πολλών πραγμάτων. Εσένα μπορεί να σου αρέσει να βλέπεις ταινίες Β διαλογής και να το κάνεις από άποψη. Είναι ένα πολύ περίεργο πράγμα που μπορείς να περάσεις πολλές ώρες να το συζητάς και να μην καταληξεις πουθενά. Όμως υπάρχει το όμορφο μένος αλλά και το streetwise.

 

«Το δείπνο του Βοσκού» του Γιάννη Στραβόλαιμου, που θα κυκλοφορίσει το φθινόπωρο

Είναι μία μεσαίου μήκους ταινία, αλλά υπάρχει η σκέψη να μεγαλώσει. Με τον Γιάννη συνεργάζομαι και σένα ακόμη project το οποίο έχει να κάνει με το ύψωμα 731 και βρίσκεται ακόμα σε αρχικό στάδιο.

 

Ο έλληνας ηθοποιός που θα ενσάρκωση τον Ιησού

Πέραν αυτό, ιστορία της ταινίας έχει να κάνει με ένα περιστατικό αληθινό. Είναι ένας βοσκός, ο Μαυρογένης, που πάει στην εκκλησία του χωριού και ακούει ένα κήρυγμα από τον ιερέα που καλή τους ακόλουθους να ακολουθούν τον ίσιο δρόμο της ζωής. Αυτός μαγεύεται από αυτά που άκουσε, καθώς είναι ένας καλοκάγαθος ανθρωπος και αποφασίζει ότι θα πάει να βρει τον Θεό. Είναι μία πολύ ωραία ιστορία που έχει να κάνει με την πίστη. Όχι μόνο την χριστιανική αλλά την γενικότερη. Τους στόχους που θέτεις, τα εμπόδια που θέλεις να ξεπεράσεις και λοιπά.

 

 

Δηλώνεις κάτι; Χριστιανός ορθόδοξος; Αγνωστικιστής;

Απλά πιστεύω. Από κει και πέρα έμαθα με αυτά που ζω να σέβομαι το τι πιστευει ο άλλος. Στην πίστη μόνο μία είναι η αλήθεια. Να είσαι αφοσιωμένος και αγνός σε αυτό που θέλεις να κάνεις.

 

Μπαίνεις σε μία λίστα ηθοποιών που τους κατατρέχει μία κατάρα. Όσοι τον ενσάρκωσαν δε «στέριωσαν» μετά.

Το έχω ψάξει αρκετά και δεν ισχύει αυτό είναι στο πλαίσιο που θέλουμε να κατατάξουμε κάποια πράγματα και να τα εξηγήσουμε με το δικό μας τρόπο.

 

Πάντως για τον Γκόλφη ισχύει με το παραπάνω. Παρόλα αυτά, δε νιώθεις άβολα στην σκέψη πως μπορεί να είσαι για πάντα ο… τηλεοπτικός Χριστός;

Στην αρχή με φωνάζουν Σήφη, τώρα με φωνάζουνε Γρηγόρη και έχει την πλάκα του. Είναι πολύ ωραίο γιατί βλέπεις πόσο δύναμη δίνεις του κόσμου που σε παρακολουθεί και σε στηρίζει. Δε με ενοχλεί λοιπόν αυτό και από την άλλη δε μου αρέσει να πουλάω πνευματική τροφή γιατί στην Ελλάδα δεν είσαι για να πουλάς επαναστάσεις.

 

Νιώθεις επαναστάτης;

Δεν υπάρχει επανάσταση πια, και όσοι της ξεκίνησαν δεν ζουν για να τις δούνε συμβαίνουν. Το σχολείο το έκανα γιατί οι έλληνες γίναμε επαναστάτες χωρίς αιτία, και στην ζωή είναι πολύ διαφορετικά τα πραγματα. Προς δυο χαστούκια και επανέρχεσαι στην θέση σου.

 

Δεν θα τον αλλάξουμε λοιπόν τον κόσμο;

Αν δεν μπορείς να τον αλλάξεις, γιατί είναι ένα πολύ δύσκολο πράγμα, καλύτερα να αλλάξεις τον εαυτό σου. Να δούμε όλοι πιο θετικά τα πράγματα, να ευχαριστούμε την ζωή γι’ αυτό που μας προσφέρει. Από κει και πέρα είναι θέμα νεύρο γλωσσικού προγραμματισμό, είναι στην κρίση του καθενός πως να διαχειριστεί το τι έχει και που θέλει να πάει με αυτό.

 

Είναι απειλή η επιστήμη για την εκκλησία;

Αυτό είναι ένα πολύ περίεργο πράγμα με το ζήτημα να υποτίθεται πως λύθηκε πολλά χρόνια πριν. Ίσως τελικά να υπάρχει μία χρυσή τομή μεταξύ της θρησκείας και της επιστήμης, που της βοηθά να συνυπάρχουν. Βέβαια η επιστήμη ακόμα εξελίσσεται και σημασία έχει η τεχνολογία να μας βοηθάει πραγματικά, και όχι να μας καθηλώνει σαν ζόμπι.

 

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος;

Ο θάνατος και δε νομίζω ότι έγκειται μόνο στο κάποτε θα πεθάνω. Το καλλιτεχνικό τέλμα, το ανθρώπινο, όλα αυτά.

 

Πρόσφατα ψηφίστηκε νόμος για την δημιουργία αποτεφρωτήριο στον Πειραιά. Φαντάζομαι πως είσαι υπέρ της ελευθερίας ακόμα και στο θάνατο

Θέλω καθένας να κάνει ελεύθερα ότι θέλει στη ζωή και στο θάνατο του, στη δουλειά και στην διασκέδαση. Αυτά είναι τα αυτονόητα και τα αυτονόητα είναι ένα μικρό θαύμα. Ας μην αρχίσουμε λοιπόν να τα χάνουμε.

 

Ποιο είναι το πιο μεγάλο μάθημα που πήρες όταν έγινες πατέρας;

Τα παιδιά με το που έρχονται στη ζωή, φέρνουν μαζί τους μία άλλου είδους ευτυχία. Προσπαθώ να δώσω σε αυτά όσα διδάγματα έχω πάρει από την οικογένεια μου. Επίσης δεν θεωρώ πως πρέπει να είναι δική μας προέκταση, ασχέτως αν κάνουμε μία μικρή ζημιά με τη θέλησή μας ή όχι. Θέλω λοιπόν να βλέπω τα παιδιά και τους νέους να μην τα παρατάνε. Να μη λένε δεν μπορώ. Να είναι ισχυρή στα θέλω τους. Σαν κι εμάς που σαν παιδιά γλιτώνουμε συνέχεια από του Χάρου τα δόντια με τις καφρίλες που κάναμε.

 

Ήσουν ανήσυχος σαν έφηβος δηλαδή;

Μόνο; Αν αρχίσω και διηγούμαι τις ιστορίες από το τρίτο λύκειο του Βόλου στην Ιάσωνος δεν θα τελειώσουμε ποτέ! Αλλά αποπαίδι είχα πάντα μέσα μου το μικρόβιο της ηθοποιίας. Είχα την τάση να εξερευνώ τα πράγματα. Ξέρεις παραδείγματος χάρη πως το μαχαίρι κόβει, αλλά θέλεις να δεις ποσο κόβει. Να ανακαλύψεις τα όρια.

 

Ποιές είναι εικόνα σου από το Πάσχα στη Θεσσαλία;

Υπέροχες παιδικές αναμνήσεις από το Βόλο αλλά κι από το χωριό μου, τη Νίκαια Λάρισας. Πατέρας, φίλοι, ξαδέρφια. Ένα συνεχές μπέρδεμα ανάμεσα στο γέλιο, το τρέξιμο, το παιχνίδι και το φαγοπότι. Σκηνές που δεν δικαιούμαι να ξεχάσω ποτέ.

 

Μου μίλησες πριν από λίγο για το μικρόβιο του ηθοποιού

Πήρα την απόφαση για να δώσω για τη Δραματική λίγο πριν τις Πανελλήνιες. Το είπα στον πατέρα μου, που σαν ηθοποιός και αυτός, το αποδέχτηκε. Πιο συγκεκριμένα μου είπε με αγάπη « Άμα θέλεις να σπάσεις τα μούτρα σου πήγαινε»! Γενικά εγώνισμού δε με είχαν σταματήσει ποτέ από το να κάνω αυτό που ήθελα. Ήμουν ένας πολύ ελεύθερος άνθρωπος και ειδικά στην επαρχία που ήταν πιο συντηρητική. Είχα επίσης την τύχη ο πατέρας και η μητέρα μου να είναι άνθρωποι που είχαν ταξιδέψει εκτός συνόρων, ήταν πράγματα και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να είμαι ένας μικρός εξωγήινος χωρίς πολλούς περιορισμούς.

 

Σήμερα πρωταγωνιστείς στην σειρά «Για πάντα παιδιά» του Open tv

… Και περνάμε πολύ όμορφα! Είναι μία σειρά που παρουσιάζει τις ιστορίες της καθημερινότητας τριών φίλων με τρόπο αστείο. Το ακόμα πιο αστείο είναι πως και οι τρεις είμαστε φίλοι και στην πραγματική ζωή, μια και εγώ ο Νίκος Πουρσανίδης και ο Λεωνίδας Καλφαγιάννης περάσαμε από τη δραματική σχεδόν την ίδια στιγμή.

 

Ποιος πιστεύεις πως ήταν ο πιο απαιτητικός ρόλος που έπαιξες ποτέ στη ζωή σου;

Θυμάμαι τουλάχιστον τρεις, αλλά από πλευράς συνθηκών, πολύ δύσκολο και με μία μεγάλη έμφαση στο ρόλο ήταν ο γιος του φύλακα του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου, που θεωρώ ότι είναι μία από τις μεγαλύτερες μου στιγμές.

 

Ταινία που γυρίστηκε στα Τρίκαλα και είχε και εκπληκτικές μουσικές

Ναι, το soundtrack ήταν πολύ ωραίο. Είχα μάλιστα μία σκηνή με μία κορυφαία ηθοποιό από την Αλβανία,  την οποία δεν θα ξεχάσω ποτέ. Εγώ δεν την θέλω γιατί θεωρώ πως θα τραβήξει τον πατέρα μου στην μπόλι ενώ είμαι κολλημένος με το χωριό, ένας αλαφροΐσκιωτος. Έρχεται λοιπόν σε ένα σπίτι που εγώ θεωρώ ιερό και δεν θέλω να έρχεται κάνενας μέσα. Μου προσφέρει μία πίτα, και με κοίτα με ένα βλέμμα που ήμουνα στο τσακ να φύγω και να την πάρω. Πραγματικά φανταστική σκηνή και εμπειρία.

 

Σε ποιο βαθμό έχουν επηρεαστεί οι ερμηνείες σου από τους ηθοποιούς που αγαπάς;

Έχω πολλές επιρροές από ξένους καλλιτέχνες αλλά επειδή δεν έχω μία τεχνική, στο τέλος, ξεκινάω πάντα από την αρχή. Επαναφευρίσκω την τέχνη κάθε φορά και πάντα με οδηγεί το ένστικτο. Σημαντικό ρόλο παίζει φυσικά και το πόσο έχεις εμβαθύνει στο σενάριο, πόσο καλά το έχεις διαβάσει.

 

Επειδή έχεις ασχοληθεί εξίσου και με το θέατρο, πιο πιστεύεις ότι είναι το πιο δύσκολο κοινό;

Πριν από το θεατρικό κοινό, καταρχήν να πείσω εμένα. Το άγχος που έχω κάθε φορά πριν από την παράσταση είναι τεράστια. Είναι απίστευτο γιατί θέλω να είμαι πάντα άψογος γιατί αυτό περιμένω εγώ από μένα. Από κει και πέρα, όπως σου ξαναείπα, δε μου αρέσει να δίνω εύκολη τροφή. Βέβαια αναγκαστικά θα κάνεις και επιλογές βάση βιοπορισμού γιατί στην Ελλάδα ζούμε. Στο θέατρο όμως δεν κάνω εκπτώσεις, είτε  παίζω για πέντε άτομα είτε για έναν γεμάτο χώρο. Το κάνω γιατί είναι το σπίτι του ηθοποιού. Αν δεν μπορείς να ζήσεις μέσα στο σπίτι σου, είναι δύσκολο να ζήσεις και έξω.

 

Υπάρχει όμως στοίχημα με το κοινό; Να τους ταξιδέψεις για παράδειγμα εκεί που θέλεις;

Από τη στιγμή που δέχομαι να κάνω ένα θεατρικό, σημαίνει ότι μου αρέσει και θέλω να το προσπαθήσω. Σημασία για μένα εχει να ταξιδέψεις όντως το θεατή, χωρίς όμως να είσαι κάτι παραπάνω από αυτό που πρέπει να κάνεις. Μην παρατήσεις δηλαδή τον σούπερ ήρωα. Να είσαι ο ήρωας που σου δίνει ο συγγραφέας και η ανάλυση του ρόλου σου, και εκεί μέσα να εμβαθύνεις. Αν όντως είσαι αληθινός δεν πρόκειται να χάσεις ποτέ.

 

 

Δεν σε φοβίζει λίγο αυτό;

Δε με φοβίζει απλά, αλλά ώρες ώρες με τρομοκρατεί. Προσπαθώ και θέλω να είμαι αληθινός και ρεαλιστικός όσο γίνεται. Να φέρω σε μία θέση του θεατή όπου να μην αναγνωρίζει εμένα αλλά το ρόλο. Ξαναγυρνάμε λοιπόν στην αρχή, και αυτό είναι το μεγαλύτερο στοίχημα.

 

Στο σινεμά δεν ισχύει όμως το ίδιο

Ο κινηματογράφος είναι μεγαλύτερη μου αγάπη. Όσο κι αν ζω μέσα στο θέατρο, αυτό με κλείνει σε σκοτάδια με τα οποία υπάρχει μία σχέση αγάπης και μίσους. Οπότε, προτιμώ τον κινηματογράφο.

 

Κλείνοντας, τι σημαίνει για σένα η λέξη πεζοδρόμιο;

Είναι το πιο safe μέρος για εξερεύνηση. Είναι η ζωή μου. Είναι όλα όσα είμαι, εγώ που δεν πειθάρχησα ποτές σχολές, τάξης και ήμουν πάντα επαναστατικό πνεύμα. Επαναστατικό όμως όχι με την αντιεξουσιαστική έννοια. Μου άρεσε και μου αρέσει να φτάνω και να αγγίζω τα όρια πραγμάτων και καταστάσεων. Πεζοδρόμιο σημαίνει να πέφτεις με τα μούτρα στη φωτιά και να αναρωτιέσαι αν θα καείς. Αυτή την αίσθηση μονόδρομος και το πεζοδρόμιο μπορούν να σου την χαρίσουνε. Μόνο που όπως είπα και πριν, το πεζοδρόμιο είναι ασφαλές, ενώ δρόμος εγκυμονεί περισσότερους κινδύνους.

Πηγή: εφημερίδα Πεζοδρόμιο

Από: latoday 28 April, 2019, 09:29 TAGS:

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

FOLLOW US ON INSTAGRAM

WordPress Image Lightbox